Hastanenin beyaz ve steril koridorları ardımda kalırken, hayatımın yeni bir bölümüne adım attığımı hissediyordum. On gün süren tedavi ve bekleyişin ardından dış dünyaya yeniden adım atıyordum. Evet, hastaneyle ilişkim henüz bitmemişti; fizik tedaviler ve kontroller, önümüzdeki günlerin zorlu yolculuğunu işaret ediyordu. Ama bu yolda yürümekten korkmuyordum, çünkü Asya'nın masum yüzü, zorluklar karşısında bana cesaret veriyordu. Onun için, onun geleceği için güçlü olmalı, sağlığıma kavuşmalıydım. İçimdeki bu kararlılık, en karanlık anlarda bile umudumu ayakta tutuyordu.
Ancak, bu sürecin zorlukları inkâr edilemezdi. Sol tarafımdan destek almadan oturamıyordum. Yüzüm ne kadar düzelse de, yemek yerken çiğnemekte güçlük çekiyordum. Her günlük ihtiyacım, sanki dağların ardında bir meydan okuma
