Aybars' tan...
Defne’nin sesini duymak iyi geldi. Şu iki günde herşeyin içinde tek normal gelen şey onun sesi oldu.
Telefonu ilk açtığında “Aybars Bey” demesi içime oturdu, ama sonra yanında biri olduğunu anlayınca içim rahatladı.
Ama en son Sanem hanım dediğinde duraksadım bi, aklıma takıldı.Sanem’in ne işi vardı yanında?
Tesadüf mü? Yoksa özellikle mi oradaydı? bilemedim.
Her neyse Defne gönderdi zaten...
Hepsi bir yana…
“Çağırsam gelirmisin?” dediğimde tereddüt etti biraz ama “gelirim” dedi ya… dünyalar benim oldu resmen. Şimdi tek mesele Veysel amcadan eve çıkmak için izin koparmak. Eğer o işi halledersek Defne’yi yanıma çağıracağım.
Ama içimde başka bir huzursuzluk da var.
Bizimkiler benden bir şey saklıyor sanki. Ne zaman o geceyi sorsam “konuşuruz” deyip geçiştiriyorlar.
