Tanıştıkları günü hatırlıyordu Yasemin. Babasının çalıştığı binanın arkasında ağladığı ve evrenin sonunda ona bir şans tanıdığı anı hatırlıyordu. Ahmet amcası ona önce burs vermiş sonra da gerçekten bir amca olmuştu ve o günden sonra ne zaman başı sıkışsa, bir şeyler için danışmak istese kendini her zaman Ahmet amcasıyla konuşurken buluyordu Yasemin.
Günlerdir konuşmuyorlardı bu yüzden yanına girip ona bir şeyler anlatmak istediğini fark edince hemşireyi onayladı ve yoğun bakıma girmek için üzerini değiştirip bonesini taktıktan sonra kapıdan içeri girdi. Yatakta kablolara ve monitöre bağlı öylece yatan adamı görünce göz yaşlarını tutamadı Yasemin, ona karşı olan her zaman ki babacan tavrını hatırlıyordu ve şimdi burada yatan adam bir çocuk gibi küçük geliyordu gözüne. Sessizce yatağa yakl
