Φ Yorgun bedenime yüklenmişti tüm acılar ve ardı arkası kesilmeyecekti de. Göz yaşları birikse de göz pınarlarıma ağlayamıyorum ama içimi sel basmış. İçim deprem, içim katliam, içim kıyamet. Φ AD
Φ
Tüy kadar hafif mutlukların bahşedildiği mutluluklarla mutlu olmaya çalışmaktı yaralı ruhların doyumunu sağlamak. Yoksa nasıl başa çıkabileceklerdi ki?
Varlığının sığmadığı kalıplarda özgürlük adına savaş veren ruhlardı bunlar. Her gece kendi cenazelerini kaldırdıkları derin kesikleriydi ruhları. Bazıları uyku derdi bazıları kaçış. Yarası kendisinden derinler nefes almanın önemini en ufak ayrıntısına kadar ezberler. O kadar ki ölse bile inanmayıp kontrol edecek cinstenler çünkü ölümü o kadar uzun süre beklemişler ki o gün gerçekleştiğinde inanamayacaklar.
Her olayın kaderi vardır ölümün bil
