Mine’yle birlikte Adana’ya dönen Cihan ve Şirin, günlerini birlikte geçiriyorlardı.
Mine, kendisini seven iki insanın arasında olmaktan fazlasıyla mutluydu.
Sabahları, Şirin ablasının hazırladığı o özenli kahvaltı sofrasına oturuyorlardı. Ev, taze demlenmiş çayın ve kızarmış ekmeğin kokusuyla dolarken, Mine’nin çocuk kahkahaları odayı sarıyordu.
Kahvaltının ardından vakit kaybetmeden dışarı çıkıyorlar, Adana’nın caddelerini gezip, parklarda vakit geçiriyorlardı.
Öğle sıcağı bastırdığında ise kendilerini Tülin’in bahçesine atıyorlardı.
Gölgede serinleyen ağaçların altında, küçük bir masa etrafında oturmuşlardı.
Merve bir köşede telefonuna gömülmüş, gülümseyerek mesajlaşıyordu.
Şirin, gülerek ona yaklaştı.
“Tamam anladık sevgilin var,” dedi alaycı bir ifadeyle, “ama derslerini mi un
