Ev sessizdi. O kadar sessiz ki, dışarıdan gelen ağustos böceklerinin sesi bile odayı dolduruyordu. Şirin koltuğun köşesine sinmişti. Bacaklarını karnına çekmiş, kollarını etrafına dolamıştı. Başını dizlerine yaslamış, gözlerini kapatmadan öylece duruyordu. Odanın ışığı yanmıyordu, sadece açık pencereden giren ay ışığı duvar boyunca ince bir çizgi bırakıyordu.
Burnuna Cihan’ın sigarasının keskin kokusu geliyordu. Her nefes alışında dışarıda bir kıvılcım parlıyor, sonra karanlıkta sönüyordu. O ateşin her yanışı, Şirin’in içindeki yanığın yankısı gibiydi.
Cihan bahçede, Tülin’le Turan sessizce konuşuyordu. Taşın üstüne oturmuş, sırtı eğikti. Elinde sigarasıyla yere bakıyor, bir yandan da külü toprağa silkeliyordu.
“Bak,” dedi Tülin, yorgun bir sesle. “Senin bu hâlinle ne kendine faydan olu
