KIZIL ANLAŞMA

BOZDAĞ SERİSİ - 2 Güneşin teninde gezinmesini gülümseyerek izliyordu. Bahar ayı onun ayıydı. Giydiği kırmızı çiçekli askılı elbisesi salık saçlarıyla öyle uyumluydu ki bunun verdiği ayrı bir kıpırtı vardı yüreğinde. Çıplak ayakları ise seviyordu böyle dolanmayı. Yaşamak…Nefes almak….Gönülden sevmek gibi bir şeydi Gülüm için. Her anın kıymetini biliyordu. Bilerek yaşamaya karar vermişti. Camdan çektiği bedeniyle dönüp odadan çıktı. Dudaklarının arasındaki tatlı bir şarkıyla merdivenleri salına salına indi. Üzerini değişmeden önce hazırladığı mükellef kahvaltı masasına baktı. İyi iş çıkarmıştı. Ocakta buharı tüten çaydanlığın altını tamamen kısarak çiçeklerini, cıvıl cıvıl renk getirdiği evini süzdü. O siyahlar içindeki ev sütlü kahveler içinde ve yeşil ağaç bitkilerle süslüydü. Antresi ise pembe çiçeklerle süslüydü. Görenlerin tekrar tekrar baktığı bir ev olmuştu. Arkadaşlarının da dediği gibi belki de mimarlık okumalıydı. Fakat mesleğine aşık bir kızdı. Veterinerlik onun için duygusal anlamda kazanç elde ettiği bir işti. Kolundaki ince kayışlı saatine baktı. Kayınvalidesi gelmek üzre olmalıydı. Evet, yirmi üç yaşında anlaşmalı bir evlilik yapmıştı. Gerekçeleri düşünülünce haklılık payı çoktu lakin kâğıt üzerinde de olsa adamı çok uzun zamandır görmüyordu. Gözleri görmese de aklı da kalbi de… Omuzlarını silkti. Ne önemi vardı ki? Bir yıl dolunca boşanacaklardı ve son dört ayları kalmıştı. Fakat bu anlaşmadan ne kayınvalidesinin ne de çevresinin haberi vardı. Kendi ailesi ve arkadaşları hariç kimse bilmiyordu. Bunun da sebebi dedesi onu zorla evlendirmek isterken adamın onu şans eseri kurtarıp nikah masasına oturtmasıyla olmuştu. Dudakları acı acı kıvrıldı. O annesinin evlilik baskılarından kurtulacaktı kendisi de bu zorunlu evliliği yapmayacaktı. Mantıklı bir anlaşmaydı… İnatla kalbinin üzerine ektiği çiçeklerin boynu bükülürken mavi hareleri buğulandı. Salonun camlarını açıp havalandırmaya bırakırken dönüp tekrar mutfağa giderek bir bardak su içti. Usul usul cama yanaşıp kafasını kenara yaslayarak o gittiğinden beri sık sık söylediği türküyü tekrar ezbere söylemeye başladı. “Bir fırtına tuttu bizi, deryaya kaldı. O bizim kavuşmalarımız a yârim, mahşere kaldı. O bizim kavuşmalarımız a yârim, mahşere kaldı...” Gülüm’ün sesi derinlerdeki hislerini sökerek dışarıya akıtıyordu. Öyle nağmeli, öyle içe işliyordu ki arkadaşları her söylettiğinde pınarları ıslanırdı. “Mapushanede yata yata, yanlarım çürüdü. Pencereden baka baka a yârim, ela gözler süzüldü. Pencereden baka baka a yârim, ela gözler süzüldü.” Yine dalıp gitmişti. Mavi hareleri donup kalırken bedeni de put gibi kesilip kalmıştı. Rüzgârın esintisi kızıl saçlarını ahenkle dans ettirmeye başladığında göz kapakları kapandı. Ama türkünün devamını söyleyemedi. Rüzgârın esintisi ona rahatlık vermiyordu ilk defa. Genzine dolan kokuyla bedeni titretti. Yutkunamadı… Göz kapaklarını açmaya korktu. Ve korkuyu ilk defa bu kadar yakından hissediyordu. İçinde kopan fırtına kasırgaya dönüşürken bir anda araladı harelerini. Eli ayağı titrerken tek yapabildiği göğüs kafesinin altındaki kemikleri kırarcasına atan kalbine fısıldamak oldu. Oysa o duyduğu bu kokunun sahibi tanıyordu. Sakinleşmeye falan hiç niyeti yoktu. Ciğerlerine çektiği nefesi bedeni gibi tir tir titriyordu. Kafasını önce omzunun üzerine sonra da usul usul dönerek ardına çevirdi. Kalbi artık koşmaktan yorulmuşçasına nefes nefese kalırken buğulu mavi hareleri içine şahit olmuşçasına bakan ela gözlerle buluştu. Adamın heybeti daha da heybetlenmiş, kapının girişine sığmıyor gibiydi. Gözleri, öyle uzun uzun bakıyordu ki yerini bilmese, utanmasa koşup ona sarılırdı… Ama yerini de biliyordu nerede durması gerektiğini. Yutkundu. Onu görmeyi beklemediği için yaşadığı anın şokunu atlatmaya çalıştı ama beceremedi. Gelmişti. Sonunda Erdem Kılıç görevinden dönmüş, karşısında duruyordu…