Attığı her adım yüreğindeki ağırlığı hafifletiyordu. Yorulmak iyi geliyor, aklındaki savaşın sesleri kesiliyor gibiydi. O kadının kendisine sinsice yanaşıp kocasına yaklaşmaya çalışmasını hazmedemiyordu sadece. Çok ağır geliyordu. Erdem’in hiçbir suçu yokken ondan uzaklaşmak en son isteyeceği şey bile değildi. Hem de…hem de hamile olabilme ihtimali varken!
Ağaçlarla kaplı bu yürüyüş yolu fazla kalabalıktı ama o hiç bunu hissetmiyordu. Aksine Erdem’in olmadığı her yerde yapayalnız, kimsesiz hissediyordu. Onlarca ay onsuz kaldığındaki gibi.
Kaç saattir yürüdüğünü hatırlamıyordu artık. Önüne çıkan ahşap bankla bakıştı. Bunca kalabalıkta boş olmasına şaşırmıştı. Her yer tıklım tıklımdı çünkü. Adımlarını durdurup omuzlarında hissettiği koca yükün ağırlığıyla çöktü banka. Ağaçların dalları haf
