"Girebilir miyim?"
Carol, odamın kapısını tıklatarak içeri girmek için izin istediğinde, ayğımdaki ağrıya rağmen, kollarımla pervaza yaslanmış dışarıyı izliyordum.
Hava kararmak üzereydi. Penceremin hemen önünde bir çocuk parkı vardı. Issızdı. Zinciri kopmuş bir salıncak ve tek tarafı kırık, paslı bir tahterevalliden oluşan küçük bir parktı. Kış olduğu ve muhtemelen bakımsız olduğu için boştu. Ona bakarken çocukluğumu düşünüyordum.
Babamın ölümünden sonra bir daha hiç parkta oynamadığımı hatırladım. Beni parka hep babam götürürdü. Elimden turar ve özgürce ne istersem onu yapmama izin verirdi.
Bazen, üstüm başım batana kadar çamurla oynamak olurdu bu. Bazen de yüksek dallı ağaçlara doyasıya tırmanmak. Sonsuzluk gibi gelen göklere salıncakla sallanmak... Dondurma, şeker, çikolataya doyma
