JASON
"Ateş böceği yuvaya döndü Lucy. Her şey için teşekkürler...Üzgünüm..."
"Ben de..."
Anlamını çözmeye çalıştığım kelimeler tekrar tekrar uğuldayan kulaklarımda çınlamaya devam ediyordu.
Bu da ne demekti şimdi?
Ivan haklı olabilir miydi?
Bakan, kızını bu teröristlerin eline bırakabilecek kadar aklını kaçırmış bir şerefsiz olabilir miydi cidden?
Hayır.
Hayır.
Hayır.
Bunu düşünmeyi bile reddediyordum. Aklım almıyordu bir türlü. Bu işte kesinlikle bir yanlışlık olmalıydı.
Ne uğruna olursa olsun hiç bir baba kızını böyle bir durumda yalnız başına, böyle adamların elinde bırakmazdı. Bırakamazdı.
Ancak, tek bir şartla işler değişebilirdi belki. Eğer Lucy...
Lucy gerçekten...kızı değilse.
Aman Tanrım.
O an ağrıyan kafa derimin altında cılız bir ışık yandı ve uyuşuk zihnimi aydın
