Çıtırtı sesiyle gözlerim kendiliğinden aralandığında nerede olduğumu fark etmem bir kaç saniyemi aldı. Yeniden duyduğum ikinci sesin, şöminede yanmakta olan odun parçalarının çıkardığını ve benim Jason'ın kanepesinde uyuyup kaldığımı hatırladım.
Yaslandığım sert fakat bir o kadar rahat omuzdan yavaşça doğrularak başımı kaldırdım. Jason'ın göğsünde uyumak tahmin ettiğimden daha iyiydi. Bu nedense hoşuma gitti ve sessiz bir gülümsemeyle dudaklarım yukarı kıvrıldı.
Uzun bacaklarını tembelce önündeki sehpaya doğru üst üste uzatmış, başını arkaya yaslamış hâlde sessizce uyuyordu Jason. Horlamaması da bir artıydı ki- horlayan insanlardan nefret ettiğimi bildiğim hâlde, kaldı ki öyle bile olsa ondan asla nefret edemeyeceğimi biliyordum.
Battaniyenin çoğu benim üzerimdeydi ancak kendi dizlerind
