Tahmin ettiğim gibi olmamıştı. Jason küçük odamı ve yatağımı gördükten sonra, benim kanepede yatma fikrime itiraz ederek, orada kendi yatabileceğini ve benim odamda kalmamın daha doğru olacağını söyleyerek sadece eşyalarını dolabıma yerleştirmekle yetinmişti. Çok centilmence doğrusu.
Kanepede yatmayacak olmam her ne kadar iyi bir haber olsa da, her sabah kalktığımda salonda, boylu boyunca uzanan üstü çıplak bir adamın varlığına alışmak benim için hâlâ zordu. Evimiz soğuk sayılmazdı ama, Tanrım bu adam üşümez miydi hiç?
Geceleri, susuzluğumu gidermek, yada atıştırmalık bir şeyler almak için mutfağa gitmek ise tam bir hayaldi artık. Çünkü, mutfak ve salonun ortak alanda olması, oraya girdiğimde onu görmekle aynı şey demekti. Artık odama çekilmeden ihtiyacım olan her şeyi yanıma aldığımdan
