Ayağa kalktım. Kalabalık boğuyordu beni. Asaf içeride, dedesiyle konuşmasından sonra bir daha göz göze gelmedi benimle. Belki kırılmak istemedi. Belki de içinden bir şeyleri söküp atmaya çalışıyordu.
Bense her an patlamaya hazır bir volkan gibiydim. Gözlerimin dolmasını bastırmak için derin nefesler alıyor, bir yerlere çarpmamak için ellerimi yumruk yapıyordum. Kimseyle konuşmadan, salondan uzakta, koridorun sonundaki boş terasa doğru yürümeye başladım.
“Beni mi arıyordun, yoksa kendini mi?”
Bu sesle irkildim. Dönüp baktım. Ömer’di.
Ellerini cebine sokmuş, her zamanki gibi sakin ve mesafeli duruyordu. Ama gözleri… fazla dikkatliydi.
“Kimseyi aramıyorum. Sadece biraz yalnız kalmak istedim,” dedim, gözlerimi kaçırarak.
“Yalnız kalmak istemeyenlerin en sık kullandığı cümle bu,” dedi, om
