"İstersen yanında olabilirim Dilay. Yaralarını sarmayı denerim eğer izin verirsen. Çünkü yaralısın biliyorum. Sadece bir şans ver bize izin ver yanında olayım yeter" dedi gözlerime yalvararak.
"Korkuyorum" dedim gerçekten korkuyordum. "Ya yapmazsam ya kendimle beraber senin de canını acıtırsam" dedim dürüsttüm ona karşı. Bu acıyı ben çekmiştim benim yüzümden onunda çekmesini istemezdim.
"Ya ben senden gelen acıya bile razıysam Dilay?" dedi ciddi miydi?
"Tanımıyorsun bile beni Asaf ya bütün bunlara değmezse" dedim çok özgüvenli konuşuyordu ve ben bir daha birine inanıp yıkılmak istemiyordum.
"Denemeden nasıl bilebiliriz ki" dedi yanağımı okşayarak.
Gözlerine bakmak nefes almak gibiydi o kadar huzurlu geliyordu ki bana uzun uzun gözlerine baktım.
"Ya...sende" dedim daha fazla devam ed
