Asaf'ı karşımda gördüğümde resmen donup kalmıştım asla onu görmeyi beklemiyordum.
Belli ki o da beni Korhan'la görmeyi beklemiyordu.
Yüzü ifadesizdi ama gözleri hayal kırıklığıyla bakıyordu bana sabah gülen gözler gitmişti yerini acı çeken gözler almıştı ben buydum galiba ya kendim acı çekiyordum ya da acı çektiriyordum.
Sakin adımlara yaklaştım ona. "Asaf" dedim başka ne diyeceğimi bilememiştim ne hissediyordu bana karşı? Nefret.
"Ben seni merak ettim. Eve gittim annen yürüyüşe çıktığını söyledi o yüzden gelmiştim ben buraya sana bakmaya" dedi kendini açıklayarak. Sonra gözlerini ona çevirdi o an gözlerindeki acı daha da arttı sanki
"Ama gelmesem daha iyiydi galiba" dedi gözlerini bana çevirerek gözlerini böyle gördükçe kendimden nefret ediyorum.
"Gidiyim ben en iyisi" dedi kesikçe
