Ceren, sabahın yumuşak ışıkları odasının perdelerinden sızarken gözlerini araladı. Yatakta doğrulduğunda ilk gördüğü şey, başucuna bırakılmış bir tepsi oldu. taze sıkılmış portakal suyu, kızarmış ekmek ve yanında küçük bir not. Not, yardımcısı Ayşe’nin tanıdık el yazısıyla yazılmıştı.
“Ceren Hanım, babanız nişandaki tatsızlığı telafi etmek için bu akşam havuz başında özel bir davet verecek. Katılımınız zorunluymuş. Nişanlınız olacak hayvan herife de haber verecekmişsiniz.”
Nişandaki tatsızlık= nişanlımın değişmesi :)
Ceren derin bir iç çekti. Ayşe yumuşatmadan babası ne söylediyse yazmak zorunda mıydı cidden? Daha gözlerini tam açamadan babasının “itibar telafisi” peşine düşmesi sinir bozucuydu ve bu davetin yükü yine onun omuzlarına binecekti.
Telefonunu eline aldı, ekranı parıldadı.
