Ceren, ertesi gün uyandığında yatağındaydı. Üzerindeki yumuşak pikeye sıkıca sarılmıştı. Gözlerindeki ağırlığı yok sayarak yavaşça gözlerini araladı ve günün aydınlandığını gördü.
Yataktan doğrulup pikeyle göğsünü kapattı. Çıplaktı ve yanında kimse yoktu. Yalnızdı.
Pikeye sıkıca sarıldı ve gözlerini kırpıştırdı. Sinirleri bozulmuştu.
Geceden sonra yalnız olması ve yanında Serdar’ı görememesi ona kendini değersiz hissettirmişti. Serdar’ı dövmek istiyordu.
Yatakta iyice doğruldu ve geceyi hayal meyal gözlerinin önüne getirdi. “Hayır ya,” dedi sesli bir şekilde. “Bu kadar ileriye gitmiş olamayız ama yuh.”
Yuh dediği her şeyi zevk ala ala yapmaları dışında bir sorun yoktu tabii…
Komodinin üzerine doğru uzanarak telefonunu aldı ve ekranda hiçbir bildirim göremediği için daha da sinirlen
