KİME AİTSİN?

📖 KİME AİTSİN? BÖLÜM 1 — ADINI SÖYLEYEN GECE Gece, İstanbul’un üstüne sessizce çökmüyordu; aksine, ağır ağır, sanki şehrin omuzlarına yüklenen görünmez bir ağırlık gibi iniyordu ve Sonya o ağırlığın altında yürürken, bunun sıradan bir akşam olmadığını, havanın bile bir şey sakladığını, sokak lambalarının ışığının gereğinden fazla titrediğini, rüzgârın bile uğultusunda bir uyarı taşıdığını fark edecek kadar dikkatliydi, çünkü hayatı boyunca öğrendiği en önemli şeylerden biri şuydu: Sessizlik, hiçbir zaman gerçekten sessiz değildir. Adımlarını hızlandırmadı. Koşmadı. Başını çevirip arkasına da bakmadı. Ama hissediyordu. Birinin onu izlediğini. Bu his, bir bakış gibi değildi; daha çok, omurgasının tam ortasına yerleşen, oradan yukarı doğru tırmanan, ensesine kadar ulaşan ve orada sabit kalan bir varlık gibiydi, sanki görünmeyen bir el, onu durdurmadan, ona dokunmadan, sadece varlığıyla sınırlarını test ediyordu. Sonya durdu. Birden değil. Yavaşça. Sanki bu duruş bir tepki değil, bir karar gibi. Ve sonra başını hafifçe sağa eğdi, saçları omzunun üzerinden kayarken gözleri karanlığın içine baktı ama birini arar gibi değil, birine meydan okur gibi. “Çık,” dedi, sesi ne yüksek ne de alçaktı, ama düz, net ve alışılmadık derecede sakindi, “saklanmayı bırak.” Bir an hiçbir şey olmadı. Sokak hâlâ boştu. Rüzgâr hâlâ esiyordu. Ama sonra… Adımlar duyuldu. Yavaş. Ağır. Kontrollü. Sonya gözlerini kısmadı. Geri çekilmedi. Kaçmadı. Çünkü korku, onun için hiçbir zaman kaçmak demek olmamıştı; korku, sadece daha dikkatli olmak demekti. Adam karanlıktan çıktı. Uzun boylu. Omuzları geniş. Yüzü gölgelerin içinden tam olarak seçilmese de, bakışlarının nerede olduğunu anlamak zor değildi, çünkü o bakışlar saklanmıyordu, aksine doğrudan Sonya’nın üzerine yerleşiyor, onu ölçüyor, tartıyor ve bir sonuca varıyordu. Sonya konuşmadı. Adam da konuşmadı. Ama aralarındaki mesafe… mesafe değildi. Gerilimdi. Sonunda adam durdu. Tam onun karşısında. Ama dokunacak kadar yakın değil. Ve işte o an, Sonya ilk kez fark etti: Bu adam, mesafeyi tesadüfen bırakmamıştı. Bu… bilinçliydi. “Adını biliyorum,” dedi adam, sesi derin ve kontrol altındaydı, sanki her kelimeyi seçerek söylüyordu, “ama senin ağzından duymak istiyorum.” Sonya’nın kaşları hafifçe kalktı. Bu bir soru değildi. Bu bir emir de değildi. Bu… Bir testti. “Bilmiyorsun,” dedi Sonya, sesi yumuşak ama keskin, “çünkü bilseydin, böyle konuşmazdın.” Adamın dudakları belli belirsiz kıpırdadı. Bir gülümseme değildi. Ama gülümsemeye yaklaşan bir şeydi. “Öyle mi?” dedi, bir adım attı, ama hâlâ aradaki mesafeyi ihlal etmeden, “o zaman düzelt beni.” Sonya başını biraz kaldırdı. Gözlerini ondan ayırmadan. “Sonya,” dedi, ama bu bir tanıtım gibi değildi, daha çok bir sınır çizmek gibiydi, “ve bu isim sana yeter.” Adam bir an sustu. Sonya onun bakışlarının değiştiğini hissetti. Sanki bir şey… yerine oturmuştu. “Hayır,” dedi adam, bu sefer sesi biraz daha alçaktı, ama daha ağır, daha tehlikeli, “bu isim bana yetmez.” Sonya’nın dudakları hafifçe aralandı ama bir şey söylemedi. Adam devam etti: “Çünkü senin sadece bir ismin yok,” dedi, gözleri artık doğrudan onun gözlerinin içine kilitlenmişti, “senin bir soyadın var.” Ve o an… Zaman durmadı. Ama yavaşladı. Sonya’nın kalbi hızlanmadı. Ama ritmi değişti. “Yanlış kişiyi buldun,” dedi Sonya, kelimeleri tek tek seçerek, sanki yanlış bir ton her şeyi bozacakmış gibi dikkatli, “benim sakladığım bir şey yok.” Adam başını hafifçe eğdi. “Sen saklamıyorsun,” dedi, “sana saklatılmış.” Bu cümle… Bir cümle değildi. Bir kapıydı. Ve Sonya o kapının açıldığını hissetti. Ama içeri girmedi. Henüz değil. “Kim olduğunu bilmiyorum,” dedi, sesi bu sefer biraz daha sertti, “ama beni takip etmen bir hata.” Adamın bakışları değişmedi. Ama içindeki şey… Değişti. “Ben hata yapmam,” dedi, sakin, neredeyse fısıltı gibi ama ağırlığı olan bir tonla, “özellikle de senin gibi biri söz konusuysa.” Sonya’nın sabrı taşmadı. Ama gerildi. “Benim gibi biri?” dedi, bir adım attı, ilk kez mesafeyi o bozdu, “ne demek o?” Adam da bir adım attı. Mesafe artık daha azdı. Ama hâlâ… dokunmuyorlardı. “Sen,” dedi adam, yavaşça, sanki her kelimeyi yerleştiriyordu, “kime ait olduğunu bilmeyen birisin.” Ve işte o an… Sonya güldü. Ama bu gerçek bir gülüş değildi. Bu… inkârın sesiydi. “Yanlışsın,” dedi, gözlerini kısmadan, “ben kimseye ait değilim.” Adamın cevabı gecikmedi. “Henüz değilsin.” Sessizlik. Ama bu sefer sessizlik boş değildi. Bu… bekleyen bir şeydi. Sonya bir an durdu. Sonra başını eğdi. Ve tekrar kaldırdı. “Bu konuşma burada bitti,” dedi, sakin ama kesin, “bir daha beni takip edersen—” “Ne yaparsın?” diye kesti adam. Sesinde merak yoktu. Sadece… bilmek isteyen bir sabır vardı. Sonya bir adım daha yaklaştı. Artık aralarında sadece bir nefeslik mesafe vardı. “Pişman olursun,” dedi, gözleri onun gözlerinin içine sabitlenmiş halde. Adam eğildi. Çok az. Ama yeterince. Sesini sadece onun duyabileceği kadar alçalttı. “Ben pişman olmam,” dedi, “ama insanlar… bana ait olduklarını geç fark eder.” Sonya geri çekilmedi. Ama kalbi… ilk kez tereddüt etti. Ve o an, fark etmeden, istemeden, kabul etmeden bir şey oldu: Bu adam… sadece onu izlemiyordu. Onu tanıyordu. Ve bu… Sonya’nın hayatında ilk kez korkuya benzeyen bir şey hissetmesine neden oldu. Ama korkmadı. Çünkü korku, onun için hâlâ aynı şeydi: 👉 Asla geri adım atmamak. “Adını söyle,” dedi Sonya, bu sefer o sordu. Adam düzeldi. Gözleri hâlâ onun üzerindeydi. “Arden,” dedi. Kısa. Net. Ama ağır. “Arden Bozkurt.” Ve sonra ekledi: “Ve seni bulmak için çok uzun zamandır bekliyordum, Sonya Karaca.” O an… Bir şey kırıldı. Ama ses çıkarmadı. Çünkü bazı gerçekler… sessiz gelir. Ve hayatı paramparça eder.