BÖLÜM 39: DİZGİNLER
Kerem'in telefonu kapanışındaki o zehirli sessizlik, odada asılı kaldı. Ama bu sefer içimde bir kıvılcım, onun çaresiz öfkesini besleyen bir alev vardı. Tehditleri artık eskisi kadar derinden yaralamıyordu. Çünkü artık yalnız değildim. Mert'in sarsılmaz duruşu, avukatımın soğukkanlı stratejisi ve hatta Seda'nın panik dolu itirafları, bana bir güç veriyordu: Kerem'in kalesinde çatlaklar vardı ve biz onları genişletiyorduk.
Mert, o akşam her zamankinden daha erken geldi. Yüzünde, yoğun bir günün ardından gelen bir yorgunluk değil, odaklanmış, keskin bir enerji vardı. Kapıdan girer girmez, hava değişti. Onun varlığı, evi, benim sığınağımı, sadece bir barınak olmaktan çıkarıp bir karargaha dönüştürdü.
"Görüşmem iyi geçti," dedi, ceketini çıkarıp koltuğun kenarına bırakır
