BÖLÜM 43: KIRMIZI SAVAŞ
Aynada kırmızı rujla çizilmiş dudaklarıma bakarken, zaman donmuş gibiydi. Her nabız atışımda Alp'in zehirli sözleri beynimde yankılanıyordu: "Aynı karanlığın parçalarıyız." Bu sözler, yıllar önce ondan kaçmak için verdiğim mücadeleyi bir anda silip atmıştı. Kendimi yeninde o labirentin içinde, çıkış yolunu ararken buluyordum.
"Anne?"
Ali Kerem'in sesi odanın kapısından geldi. Hemen arkanı döndüm, onu görmesin diye yüzümü saklamaya çalıştım. Ama çok geçti.
"Anne, neden ağlıyorsun?" diye sordu, sesi küçük ve endişeli.
Elimi yüzüme götürdüğümde, yanaklarımdan süzülen yaşları fark ettim. Kırmızı ruj, gözyaşlarımla bulanmış, dudaklarımdan çeneme doğru süzülmüştü. İğrenç bir manzaraya dönüşmüştüm.
"Hiç, canım," diye yanıt verdim, sesim titreyerek. "Sadece... biraz y
