BÖLÜM 42: KIRMIZI TOZ
Annemin evindeki yabancı yatakta geçen üçüncü geceydi. Gündüzleri, Ali Kerem'le yeniden bağ kurmaya çalışıyorduk. Yapboz yapıyor, basit yemekler pişiriyor, onun oyun oynayışını izliyordum. Yavaş yavaş, bana olan duvarlarını indiriyordu. Artık "Anne" diye sesleniyor, hatta nadiren de olsa gülümsüyordu. Bu küçük zaferler, içimdeki kocaman boşluğu doldurmaya yetmiyor ama en azından hayata tutunmam için bir neden oluyordu.
Mert'ten ise hiç ses yoktu. Her mesaj sesinde, her telefon çalışında yüreğim ağzıma geliyor, ama ekranda onun adını göremiyordum. Onu özlemek, fiziksel bir acıydı. Nefes alışımda, uykuya dalışımda, her şeyde onun yokluğu vardı. Ama Ali Kerem'in sakinleşen gözlerine baktığımda, bu acıya değdiğini hissediyordum.
Dördüncü günün öğleden sonrasıydı. Ali K
