Korku damarlarımda bir zehir gibi dolanırken hala ne olduğunu anlayabilmiş değildim. Korkuyordum… Evet ama bunun sebebi kendim değil bunca yıllık yalnızlığımı sonlandıran can yoldaşlarımdı. Ne acımasızca yolunan saçlarım ne de hunharca sıkılan kollarım umurumda bile değildi. Umurumda olan tek şey bebeklerimdi şu an. Sessizce "Kimsin?" dediğimde arkamdaki her kimse iğrenç kahkahası kusmama sebep olacaktı neredeyse.
“Kim miyim? Ah Azra, gerçekten salaksın…” dediğinde sesin tanıdık geldiğini düşünüyor ama bir türlü bulamıyordum. Bu sırada ellerime bağlanan ipe engel olmaya çalışsam da hiçbir faydası olmuyordu.
''Lütfen... bırak beni.” dediğimde sert bir şekilde beni kendine döndürmüş, bu sırada dengemi koruyamayıp düşmeme sebep olmuştu. Son anda bebeklerim için dizlerimi beton zemine koyup
