Dudaklarıma konan ıslak öpücükle yavaş yavaş kendime gelip yatakta kıpırdanırken, gözlerimi açmaya dermanım yoktu. İnsanın göz kapakları dahi ağrır mıydı? Benim ağrıyordu. Tüm vucüdumu saymıyorum bile… Bir yanda haddinden fazla büyümüş karnım, diğer yandan Cihan, “Azıcık rahat bırakta uyuyayım bee adam.” demiştim gözlerimi açmadan..
''Koca kıçını kaldır da kahvaltımızı yapalım. Öğleden sonra şirkete gideceğim.” demiş ve yavaş yavaş göğüslerimi mıncıklamaya başlamıştı.
“Tamam… azıcık daha uyuyayım lütfen Cihan. Sabaha kadar uyutmadın zaten.” Lanet adam bırakmıyordu ki rahatça uyuyayım..
“Bilmem hatırlarmısın Baran hani şu kardeşin olan, dün gece burada kaldı…” deyince karnımın el verdiğince yataktan fırlamıştım resmen. Ben bunu nasıl unutmuştum... Gerçi Cihan akıl mı bırakmıştı bende?
'
