Baran Ağa kendisinden 6 ay büyük bir ablası olduğunu öğrendiğinden beri ayrı mutluydu sanki. Ama bir yanımda buruktu. Azra’nın ve annesinin yaşadıkları normal şeyler değildi. Kolay kolay hazmedilecek cinsten değildi. Hele ki bunu yapan insan öz annem olunca, konu apayrı yerlere gidiyordu.
Gecenin ilerleyen saatinde konağa geldikten sonra babama iyi geceler dilemiş ve odama yönelmiştim. Kısa bir duşun ardından banyodan çıkmış ve herzaman olduğu gibi iç çamaşırımla yatağa yatmıştım. Beynimdeki tilkiler sanki bu anı bekliyormuş gibi tek tek gizlendikleri delikten çıkmaya başlamışlardı bile. Bir yandan aklımdan çıkmayan o kız, diğer yandan annem… Ah annem ahh… Nasıl böyle bir vicdansızlık yapmıştı. Hiç Allah’tan korkmamıştı. Tabii bunların yanında hayatın iyi sürprizleride olabiliyordu. Mesel
