Kulaklarıma inanamamıştım. Gitmemişti.. beni bırakmamıştı...Kafamı kaldırıp “Annen böyle görmesin bizi.” diyen adama baktım... Evet, annem böyle görmemeliydi bizi. Hayatı boyunca acı çekmişti zaten. Bir de bizi böyle görüp kahrolmasını istemezdim.
“Babammmm.” dedim ellerimi sakallarına götürerek. Gerçekti... hayal değildi. “Gitmedin.” Dedim gözyaşlarını silerek.
“Gitmedim.” demişti. Bu adan benim babamdı. Yıllarca yokluğuna alışmaya çalıştığım ama başaramadığım yürek yangınımdı... “Bir kez daha bırakma beni baba,dayananam.” dedim sımsıkı sarılarak. Nasılda güzel bir şeymiş sarılmak, kokusunu doyasıya içine çekmek.
“Gitmek yok, bırakmak yok bundan böyle güzel gözlüm.” demişti saçlarımdan öperek..
“Çok... çok korktum gittin diye baba, inan ki dayanamazdım bir kez daha…”dedim ağlayarak.
