Benim Karım.
Karım…
Dakikalar boyu ağzım açık karşımdaki ağlayan adama baktım. Baktım… baktım... Çünkü yapabildiğim tek şey şu anda bakmaktı. Ne olduğum yerde hareket edebiliyor ne de bir söz söyleyebiliyordum. Dakikalar önce gözyaşları içinde “Anneni çok sevdim.” diyen bu değil miydi? Bu muydu benim güzeller güzeli annemin sevdiği adam?
“Se-sen ne dedin?”dedim mırıldanarak...Yeni yeni yaşadığım şoktan çıkıyordum, hangi erkek böyle bir şerefsizlik yapardı Allah aşkına? Hangi erkek bu kadar aşağılık olabilirdi?
“Be-ben o zaman ne yaptığımı bilmiyordum. Canımı yaktığı kadar canını yakmak istedim sadece.” demişti yumruklarını sıkarak.
“Merak etme, çok yaktın hem de çok... Sadece annemin mi benimde canımı yaktın sen! Mahvettin, yok ettin bizi.” dedim bağırarak.
“İstemedim… istemedim.
