Hayatımın sanki hızlandırma modu varmış ve ben yanlışlıkla ona basmışım gibi hissediyorum. Hayatın mı acelesi var? Yoksa benim mi anlamıyorum? Sadece ayak uydurmaya çalışıyorum. Zorlanıyor muyum evet... Ama bu duruma bile alıştım. Hamileliğimin iğrenç bölümü bitti şimdi ise her gördüğümü yeme evresine geçtim. Ama herkesin söylediğine göre bu evreden sonrası da uyuyamıyorum, belim ağrıyor gibi, gibi ağrılı bir evreymiş. Neyse şimdilik o evreye daha var. Ben bu zamanın tadını çıkarmakla meşgulüm. Beş aylık hamileyim ve kızımız olacağını öğrendik. Tabi önce ben öğrendim. Gökhan görevdeydi. İnat ettim bir hafta yalvardı cinsiyetini öğrenmek için. En son İstanbul'a annemlere götüreceğini söyleyince kızımız olacağını söyledim.
İstanbul'u özlememişim ama ailemi mahallemi çok özlemişim. Tuhaf am
