APOLLON

Gözüme gelen güneş ışığıyla yavaşça açtım gözlerimi. Bir güne daha başlamıştık. Yastığımın altında tuttuğum silahımdan elimi çekip yavaşça doğruldum ve kısa bir süre kendime gelmek için bekledim. Sonunda kendime geldiğimde ayaklanıp kısa bir duş aldım ve takım elbisemi giyip evimden ayrılıp şirkete doğru yola koyuldum. Şimdi diyeceksiniz ki sen kimsin, emin olun onu ben de bilmiyorum. Tek bildiğim adım Ateş, Ateş Apollon. Kadim Apollun'un tek oğluyum, magazinde belki duymuşsunuzdur fakat onlar adımı değil lakabımı kullanıyorlar 'Milyoner Varis'. Aslında kimse sormadı bana varis olmak istiyor musun diye ya da milyonlarının olması yetiyor mu huzura ermene diye. Yalan yok parayla birçok şey oluyor hatta bazen mutluluk da oluyor ama yokluk görmemiş birine göre varlık pek de bir anlam ifade etmiyor. İşte onlardan biri de benim. Sanmayın ki öyle baba parası yiyen bir adamım. Aslında kötü bir adamım ben bunu çok net biliyorum fakat nasıl bir adamsın, tam olarak kimsin derseniz kim olduğum konusunda da nasıl bir adam olduğum konusunda da pek bir fikrim yok. İçine Doğduğu bu dünyaya mecbur bırakılmış bir adamım ben, belki de daha kundakta iken kaderi yazılmış bir adamım. Hayatında söz hakkı olmayan bir adamım. Bu yaşadığım dünyayı asla kendim seçmedim ama bu dünyaya mecbur bırakıldım. Hiç bir zaman fikrim sorulmadı. Ailen peki diyeceksiniz onlar seni severler miydi diye soracaksınız. Annem o belki beni severdi. Fakat baba kelimesini bile layık görmediğim o adam onun sevginin ne olduğunu bildiğini bile sanmam. Gerçi kendini çok güzel sever ama sadece kendini sever. Nasıl bir yaşamım olduğunu ise siz zaten hikayem ilerledikçe anlarsınız. Kısa bir düşünce silsilesinin sonunda şirkete gelmiştim. Yıllardır Londra'daydım buradaki şu an kapısından girdiğim şirket bana aitti yani on yıl önce babamdan devralmıştım, İhracat işindeydik fakat asıl işim tabi ki de bu değildi bunlar hep paravandı. Asıl işimizi daha rahat yapmak için babam bu sektörü seçmişti ve doğru bir seçim olduğunu söylemem gerekirdi. Kafası bu tür pis işlere fazlasıyla basardı, hakkını yememek lazım. Neden öyle diyorsun derseniz Az önce de demiştim ya kötü adamım ben. Ama yanlış anlaşılmasın Öyle dizilerde, filmlerde gördüğünüz gibi hiç eli kana bulanmamış, sevdikleri olan masum kötü adamlardan değilim. Elimde sayısını unuttuğum kadar kişinin kanı var, bir gün biri çıkıp pişman mısın dese pişmanım derim. Şu dünyadaki her insandan daha pişmanım hem de ama bir kere bu pisliğe battın mı çıkmak pek de mümkün değil. Sevdiklerim kısmına gelecek olursak da bu dünyada değer verdiğim insan sayısı sadece bir. İşte böyle bir adamım ben. Yine düşüncelerle dolu bir asansör yolculuğundan sonra sonunda odamın olduğu kata gelmiştim. Asansörün kapısının açılması ile yavaşça asansörden ayrılıp odama doğru ilerlemeye başladım. Uzun koridordaki insanlar beni görmeleriyle bir bir önümden hızla çekiliyordu ve asla kimseyle göz göze gelmiyordum. Alışmıştım bu duruma kimse bakmazdı benim yüzüme, korkularındandır diye düşünüyordum ama asıl düşüncelerini hiçbir zaman bilemeyecektim galiba. Odama geldiğimde kendimi rahat sandalyeme bıraktım ve kahvemin gelmesini bekledim. Birkaç dakika içinde kapının tıklatılması ile kahvem de gelmişti. Her gün rutin şeklindeydi ve ben bu durumdan asla şikayetçi değildim. Bu rutin ve düzenli hayatım hoşuma gidiyordu, günün her dakikasını planlayan bir adam olduğum için bu durum hoşuma gidiyordu. Asistanım bana bugünün planını açıklayıp odamdan ayrılınca bende kahvemin keyfini çıkardım. Odam son katta olduğu için iki tarafı camla kaplı odamın manzarası tam da keyif yapmalık ve bende bu fırsatı kaçırmayıp her sabah kahvemi manzaraya bakıp keyif yaparak içerdim. Bugünde öyle yapmıştım kahvem bitince masama dönüp derin bir nefes aldım ve asıl güne şimdi başlamıştım. Masamdaki raporları hızla okuduktan sonra dün ki toplantı notlarına da bir göz atıp hızla imzaladım. Alia iyi bir asistandı, şimdiye kadar hatasını görmemiştim bundan dolayı çok da ayrıntılı okuma gereği duymamıştım toplantı notlarını. Zaten bana yamuk yapacak insan daha doğmamıştı galiba. Masamda kilerle işim bitince çağrı butonuna basıp Alia' yı çağırdım ve evrakları ona iletip toplantı odasının durumu hakkında bilgi aldım. Alia çıkarken Turhan da odama girmişti. "Günaydın Ateş Bey." Dediğinde yine gözlerimi devirmiştim. İnatla hala bey diyordu. Ağız alışkanlığı olduğunu bilsem de artık sinirlerimi bozuyordu. Karşımda hala el pençe duran adama bakıp kaşlarımı çatabildiğim kadar çattım. "Size de günaydın." Dediğimde Turhan hemen önünde birleştirdiği ellerini çözüp rahatsızlar koltuğa oturup "Abi alışkanlık işte." Dedi. Başımla sözlerini onaylayıp devam etmesi için bekledim. "Abi aslında ben şey diyecektim. Akşam ki mekanlardan birisinin mutfağında yangın çıkmış. Bundan dolayı bu akşam için veto verebilir miyiz diyorlar. Bende sana danışmadan karar veremedim." Dediğinde bir süre düşündüm. O şekilde mekanı açsak bile işe yaramazdı zaten. "Mal kaybı mı var sadece, can kaybı da var mı?" Dediğimde Turhan olumsuz anlamda kafasını sallayıp "Can kaybı yok ama birkaç kişi hastanelik olmuş, masraflarını biz üstlendik. Bir aylık da maaş verdik fazladan." Dediğinde başımı olumlu anlamda salladım. "Üç gün tadilat izni desinler, yangın duyulmasın. Yangının sebebini de bi araştır. Kumpas falan olabilir." Dediğimde Turhan da beni başıyla onayladı ve izin isteyip odadan ayrıldı. Turhan ile iki yıl önce mekanlarımın birinin önünde araba temizlerken tanışmıştık. Gördüğümde gözüm tutmuştu, araba da para bırakma numarası gibi sıradan bir numara ile onu denediğimde ise mert bir adam olduğunu kendisi bana kanıtlamıştı ve işte öyle başlamıştı bizim dostluğumuz. Başlarda sadece şoförüm ve korumam olan bu adam şimdi can dostum olmuştu. O ne kadar hala şirkette bana bey dese de şirket dışında fazlasıyla samimiydik. Turhan bir başkaydı, dostumdu, kardeşimdi aslında o benim hiç olmayan ailemdi. O da yalnızdı tıpkı benim gibi. Babası vardı ama neredeydi bilmiyordu, bilmek de istemiyordu galiba çünkü istese şimdiye kadar çok rahat bulurdu. Ben yine düşüncelere dalmıştım ki Alia kapıyı tıklatıp misafirlerimizin geldiğini bildirdi, oturduğum yerden ayaklanıp Alia ile toplantı odasına doğru ilerlemeye başladık. Bu kat da genelde büyük toplantıların yapıldığı bir toplantı salonu benim ve birkaç çalışanın daha odası ve asistanları bulunuyordu. Turhan ve Ben dışında tüm çalışanlar kadındı, kadınların yaptığı işlerin daha mükemmel olduğunu anlayacak kadar uzun bir kariyer hayatım olduğu için üst kademeyi kadınlardan oluşturmuştum ve bu kararımdan 10 yıl boyunca bir an bile pişman olmamıştım. Toplantı odasına geldiğimizde misafirlerimiz ile merhabalaşıp toplantıyı başlattım. Bizim şirketimiz üzerinden mallarını diğer ülkelere de satmak istiyorlardı ve uygun fiyata pazarlamaktan yanaydılar. Uygun fiyata pazarlamak çok satış, çok satış da çok ürün demekti. Ne kadar çok tır çıksa bizim karımıza olacağı için bu işi bağlamak da fazlasıyla ısrarcıydım ve toplantı da geçen üç saatin sonunda bu ısrarım boşa çıkmamış işi bağlamıştım. Bu karlı yatırım hem onlara hem de bize fazlasıyla kazandıracaktı anlaşılan. Ne de olsa sınırdan geçen sadece kozmetik malzemeleri olmayacaktı.