Öfkem öyle büyüktü ki kendime hakim olmak da zorluk çekiyordum. Nasıl olabilirdi ki böyle bir şey nasıl ya. Aklım almıyordu. İnanamıyordum, inanmamalıydım da zaten. Kimseyi dinlemeden yargılamazdım ben suçlu olsa bile dinlerdim ama Işığı odamda görünce dayanamamıştım. Doğru olma ihtimali bile çıldırmama yetiyordu. Düşündükçe daha da çıkılmaz bir hal alıyordu içinde bulunduğum durum. Düşünmekle bir yere de varamıyordum zaten yavaşça ellerimin arasındaki başımı kaldırıp sakinleşmek için birkaç dakika tavana baktım. Biraz toparlandıktan sonra yavaşça gözlerimi karşımda oturan Işığa çevirdim. Korkutmuştum onu, hala titriyordu. Turhan odadan çıkalı yarım saatten fazla olmuştu ama ben anca sakinleşip Işığa bakabilmiştim. Işık ona baktığımı hissetmiş olacak ki o da gözlerini bana çevirdi ama hızl
