Kaldım öyle... sanki kalbim durdu... sanki bedenime vurgun yedim.. sadece ve sadece o gözlerine, her baktığımda sanki orda kayboluyormuşum gibi hisettiren o ormanlarına öylece bakıyorum. Nefes al Megan! nefes al! Ne dedi o bana ya? Konuşamıyorum bile, hiçbir şey diyemiyorum. Öyle şaşkınım ki.. ne bekliyordum oysa.. Bu bir rüya mı ya? Ben gerçekten burda mıyım ve o gerçekten benimle evlenmek mi istiyor ya? eğer bu bir rüyaysa nolur Tanrım uyanmayayım, hiç uyanmayayım hemde. Bir şey demeyecek misin?" diye soran o titreyen, o çok sevdiğim sesini uğuldamaya başlayan kulaklarımla zar zorda olsa duyduğumda, ciğerlerimi sıkıştıran nefesimi bıraktım bir anda ve fark ettim ki o benden daha şaşkın, daha heyacanlı, delicesine bir korku da var sanki gözlerinde.. gözümden kopan yeni bir damla

