"Hem namusuma laf edilecek, hem de... göz koyduğun o lanet olası arazinin tek bir taşını bile sana vermeyeceğim!" diye gürledi. "O arazinin her karışı, benim namusumdur! " diye gürledi. "Hakkı olan, 'yeğenim' dediğin o gevşeğin kafasına sıkmamdı!"
Ardil'in bu son derece pervasız ve tehditkâr sözleri, salonda şok etkisi yarattı. Misafirler, Ardil'in bu kadar ileri gidebilmesine inanamıyordu. Ardil, tüm aşiretin içinde, düşmanının adamını vurduğu için pişmanlık duymadığını haykırmıştı.
Şeyhmus ağa, Ardili'n üzerine bir gölge gibi düştü. Yüzünde, yılların tecrübesiyle bilenmiş, affetmekten uzak bir bilmişlikle gülümsedi. Sanki sadece onun değil, tüm sülalenin akıbetini elinde tutuyordu. Adeta nefesiyle iterek, genç adamın dibine kadar girdi; aralarında sadece bir nefeslik mesafe kaldı.
Ses
