( ELVİN )
Arsız kocam dudaklarımı yerken, ona karşı koymak zordu. Başlarda bana dokunmasından ölesiye nefret etmiş bile olabilirdim. Ondan zaman istediğimde, sahte çarşafı kapıya atışı hâlâ kalbimin köşelerinde bir yerlerde takılıydı. Affetmiş değildim esasen. Kalbim kırılmıştı. Sadece acımı ötelemiştim.
Bir de üzerine Ecem'in söyledikleri aklıma kazınmıştı: Düğün sabahı. Ama kocamın da benim geçmişim hakkında gösterdiği olgun ve anlayışlı davranıştan sonra, artık üzerine gidemiyordum. Ecem denen kahpenin gözlerindeki kıskançlığı ve kini alenen görmüştüm. Kocama bakışları ise bardağı taşıran son damlaydı. Beni çocuk yerine koyan o kadının, benden daha kadınsı göründüğü de bir gerçekti. Kız gerçekten güzeldi. Etrafa yaydığı aura ise 'ben kadınım' diye bağırıyordu sanki.
Tüm bu karmaşaya
