Hayal kırıklığı.
Şu an yeşillerinde gördüğüm, hayal kırıklığından başka bir şey değildi. Gözlerinde ki yoğunluk kalbime hançer gibi saplanıyordu, nefes alamıyorum.
"Poyraz" dedim güçsüz çıkan sesimle. Dudağını kemirip sinirle bana çevirdi gözlerini. Ali benden bir iki adım uzaklaşmış, Poyraz'a bakıyordu.
"Sen niye buradasın? Göreceğini gördün, bas git!" Ali sırıtarak konuştuğunda kaşlarım çatıldı. Poyraz sinirle gülüp ellerini pantolonun cebine attı.
"Normalde senin ağzını burnunu dağıtırdım da, değmez" sinirli çıkan sesi sonra doğru kısılmış, değmezi bana bakarak söylemişti. Dudakları sinirle kıvrıldı ve bana son bir bakış atıp arkasını döndü ve hızla uzaklaştı. Sokağın başına doğru koştum, gerçekten gidiyordu.
"Poyraz" dönmedi.
"Poyraz lütfen gitme!" bana bakmadı
