Ciwan odanın ortasında dikiliyordu. Ellerini arkasında kenetlemiş, Zana’ya bakıyordu. Sözleri soğuk ve ölçülüydü.
kahvaltıda yaptığı davranışı beklemiyordu,annesi yine zana' yı hırpalayacak iken Ciwan aralarına girmişti .
“Bunu bir kez daha söylemeyeceğim, küçük hanım,” dedi. “Babamı katledenin baban olduğunu herkes biliyor. O kan yerde kalmamalıydı ama senin ‘cesaretin’ yüzünden kaldı sen eğer öne atlayıp beni alın diye yalvarmasaydın.”
Zana başını kaldırdı, gözleri donuktu. Sakin görünüyordu ama içinde biriken öfke, bir volkan gibi kabarıyordu. “ yalvarmasaydım ne ?Senin babanın ellerinde ablamın kanı vardı, Ciwan. O ölmedi sadece, yavaş yavaş öldürüldü öyle bir hale getirmişler ki ablamı dayanamayıp canına kıymış ,ve babanın ağzından çıkan tek kelime ne olmuş biliyor musun ? intikamı
