Eve dönüp de Eren'i almaya gidince "Aaa! Nereye? Gün var bugün." diyen Rabia teyzeye kocaman olmuş gözlerle baktım. Oldum olası nefret ederdim ama ben günlerden ya! Dedikodular, saçma sapan oynayan teyzeler, etrafta vik vikleyen çocuklar. Düşündükçe bile fenalık basıyordu beni. Annem gün yaparken kaçardım evden hep. Şimdi de kaçıp kurtulsa mıydım ki yol yakınken?
Evden kıyafet alıp geri döndükten sonra, Kerem "Madem öyle, ben eve gidip uyuyayım." diyerek güldü ve iç acımadan beni bırakıp gitti. Oflayarak mutfağa geçerek hazırlıklara yardım etmeye başladım ben de.
Rabia teyzenin hazırladığı poğaça, börek, kek ve pastaları görünce istemsiz olarak "Oha!" dedim, Tuba'nın kıkırdamaları arasında.
"Yalnız var ya, bunları yersek yüz kilo oluruz."
"Ohoo yenge ya, sen dur. Şimdi bak önce nama
