Arda ile konuşmamızın yani benim ona kalpsiz dememin üzerinden bir hafta gibi büyük bir süre geçti. Arda da bana karşı soğuktu. Beni görmezden geliyordu. Ben yokmuşum gibi davranması beni incitse de bir şey demiyordum. Çünkü bunu ben istemiştim. Benden uzak durmasını ben istemiştim.
Salı sabahı okulun bahçesinde onu gördüm. Sayısallardan bir kızla konuşuyordu. Kızın kahve saçları dalgalıydı. Dalgalı saçlarını kahkaha atınca dalgalanıyordu. Arda da artık ne anlatıyorsa bu kadar komik. Kız kahkaha atmaktan ölecekti. Sanki Arda, Cem Yılmaz!
Kız bana doğru bakınca bakışımı kaçırdım. Arda'nın bana kötü kötü baktığını biliyordum. "Ne yapıyorsun burada?" dedi Selin. Yanımdaki banka oturdu. Arda ve sayısallardaki kızı gördü. "Şimdi anlaşıldı. Neden burada oturduğun." dedi. "Ben burayı seviyorum
