LEYLA
Pars eve geldiğinden beri ağzını bıçak açmıyordu. İyi miydi kötü müydü anlayamıyordum bile…
Birkaç kez ‘iyi misin?’ diye sormuştum ve beni ‘iyiyim güzelim,’ diye geçiştirmişti. Ama ben de gerizekalı değildim yani! Tamam yıllardır aynı yastığa baş koyuyor olmasak da, birkaç aydır koyuyorduk. İyi olmadığını bilecek kadar tanımıştım en azından.
Yemeğin ardından müsaade isteyip eve çıkmak istemişti. Ben de peşinden. Arada birkaç kadeh devirirdi de öyle alkolik gibi içen bir adam değildi. Hele de yemeğin üstüne…
Balkona çıkmış çoktan ikinci kadehine geçmişti.
“Nazenin tatlı yapmıştı. Ben gidip alayım. Aklıma geldi canım çekti,” diyerek ayaklandım. Başıyla onayladı sadece. Çoktan laf atması, kendi tatlımı yapmamı falan söylemesi lazımdı ama bir şey dememiş, sadece baş sallamayla geçi
