DEMET'TEN
Cam kenarına geçmiş şehrin kalabalığını izlerken burada olmak değişik hissettirmişti. Hiç bir gürültü bana ulaşamıyor bir paradoks izler gibi bakıyordum sadece. Çünkü sadece görüntü vardı. Tüm sesler kaybolmuştu. Benden giden renkler gibi. Siyah ve griydi her şey. Beyaz yoktu benim için. Yitirmiştim ben beyazımı. Çok şey yitirmiştim ben. Beyazım, masumluğum, canımı yitirmiştim ben. Kanımı yitirmiştim. Derin bir nefes çektim içime. Cidden nefes aldım mı şimdi? Ama yakmadı ciğerlerimi oksijen, ferahlamadı içim. Her nefeste daha çok öldüm ben, daha çok yitip gittim. Şekersiz çayımdan büyük bir yudum aldım. O da böyle içerdi değil mi? Neşeli, tatlı yapısına rağmen acı içerdi çayını. Şimdi bir bardak çayda bile onu anımsamam bundan değil miydi? Dalıp gitmelerim ruhumun kör kuyularda
