....
Rüyanın söylediği o cümleler kulağımda yankılandıkça nefes alışverişim zorlaşıyordu. Ben ellerim bağlı bir şekilde yere çömelip söylediklerinin bir yalandan ibaret olmasını diledim. Fakat Rüyanın da benimle aynı şekilde yere çömelip acıyarak bana bakması yaşanan her şeyin bir yalandan ibaret değil de acı dolu bir gerçek olduğunu ispat ediyordu.
"Zavallı yağmur. Az önce esip gürlerken şimdi ise yere çömelmiş çocuklar gibi ağlıyor."deyip alayla gülümsedi. Karanlık depoda içeri yansıyan sokak lambalarının verdiği ışık kadar görebiliyordum rüyanın yüzünü.
Bana acıyarak bakıyordu tıpkı Araf hayatıma girmeden önce babamın bana şiddet uygularken alayla güldüğü gibi! Fakat bu sefer tek bir fark vardı. Ağlamamın sebebi fiziksel acı değildi. Aksine ruhumun en iç noktasına kadar ilmek
