Mezarlık.
Bugüne kadar hiç sevmediğim bir yerdi, o mezarlıkta hiç bir yakınımın olmamasına rağmen hiç sevmezdim. Çünkü bilirdim mezarlıklar hep acı verirdi insana. Öyle acılar verirdi ki insana bir an orada yatanın kendi olması gerektiğini düşünürdü.
Yanımda benimle beraber yürüyen Araf'a baktığımda yüzünde hiç bir ifadenin izi olmadığını gördüm.
İfadesizdi.
Onun yanına olduğumu hissetmesi için ellerini tuttum.
Sıkıca, hiç bırakmayacakmış gibi.
O da bunu fark etmiş olacak ki elimde ki elimi sıkıca kavradı. Daha sonra adımlarımızı hızlandırarak Araf'ın bugüne kadar hiç bahsetmediği annesinin mezarına doğru ilerledik.
Adını dahi bilmiyordum. Ama bugün öğrenecektim. Dakikalar sonra duraksadığımız da karşımızda ki mezara uzun uzun baktım.
Bahar Demirsoy.
Araf, derin bir nefes alıp
