Hayatlar birer hayal kırıklığı olarak yaşanıyordu ve sokaklarımız hiçbir yola çıkmıyordu. Kayboluyorduk kendimizi ararken, her kuytuda kendimizle tanışıyorduk yeniden. Yorucu işti doğrusu, her yenilgiden sonra kendimizle kalıyorduk, bir hayal kırıklığıdır hayatımız, anlıyorduk.
..
Yağmur hızla yağmaya başlamış ben ve Araf bakışlarımızı gökyüzüne çevirmiştik. Araf elimden tutup beni yolcu koltuğuna yerleştirirken o da vakit kaybetmeden sürücü koltuğunda ki yerini almıştı.
"Sanırım artık dönme vakti."diye mırıldanıp arabayı çalıştırdı daha sonra bizi bu sahilin yanında ki mekandan uzaklaştırmıştı. Yağmur şiddetini hızla arttırmıştı. Araf'ında araba kullanırken zorlandığını fark etmiştim çünkü hava çoktan kararmış her yer karanlığa bürünmüştü. Etrafı aydınlatan tek şey arabanın önün
