Eva Urakov
Hayat beni bir uçurumun kenarına sürükledi ve hiç utanmadan sırtından beni ittirdi. Tam o uçurumdan aşağı süzülürken bir arkamdan beni yakaladı. Yakalayan kişi ise Beyza'nın ta kendisiydi. Kocasına olan sevdamla çıktığın bu yolda güzel bir arkadaş kazanacağımı hiç bilmiyordum.
Bir an ölümün kollarında buldum kendimi. Evet onun için kendimi feda ettim fakat pişman mıydım asla değildim. Çünkü bu duruma zaten benim yüzümden düşmüştü. Benim yüzümden psikolojisi bozulmuş ve benim yüzümden yıpranmıştı. Gözlerindeki o boşluğu görüyordum bazen, korkuyordu bazen benden haklıydı da. Kimi zaman ben de korkardım kendimden.
Fakat o bilmiyordu ki her şeyden çok onun arkadaşlarını ister hale gelmiştim. Çünkü onun arkadaşlığı birçok sevgilinin sevgisinden daha da güzel olacaktı biliyorum.
