Serkan Karayel
Korkunun vücut bulmuş hali şu an ben olabilirdim. Sanki benim bedenime bürünmüştü de boğazımı acımasızca sıkıyordu. Elimle iki gündür hiç rahat bırakmadığı gömleğimi çekiştirdim. Hastaneye gelmiştik. Eva’nın durumu ağırdı. Kerem’in ona nazaran daha iyiydi ancak ikisi de çok kan kaybetmişti. Kerem uyanabiliyor olsa da Eva hiç uyanmamış, yaşam riskini sürdürmeye devam etmişti.
Beyza ise, “Ona bir şey olmasın!” Diye hıçkıra hıçkıra ağlıyordu sabahtan beri. Kerem’in odasındayken hemşire geldi.
“Serkan Bey, kan takviyesi yapacağız ancak yeterli kan yok. Birinden birine yapmak zorudnayız yeni ünite gelene kadar.” Dedi utana sıkıla. Ben ise sinirden delirmeye başlamıştım.
“Ne sikim sonik hastane burası he! Ne demek kan yok ya hastane lan burası!” Diye gürleyince hemşire korkuy
