Beyza Karayel
“Hamileyim!” Dedim büyük bir mutlulukla tuvaletten çıkıp Eva’nın yanına doğru koştururken heyecandan delirecektim. Yüreğim yerinden çıkacak, kalbim ve aklım bağımsızlığını ilan edecekti.
“Dur, koşturma!” Diye beni uyarsa da benim için içime sığmıyordu. Bayılacaktım. Yıllarca hayale ttiğim, gec egündiz ağladığım, yokluğunda depresyona girdiğim o his artık bana da lütfedilmişti. Artık ben de anne olabilecektim. Artık benim bebeğim olacak, bana anne diyecek, beni emecek, bana sarılacak, ağlarsam teselli edip belki de anne bugün çok güzelsin diyerek beni havalara uçuracak bir evladım olacaktı.
Onu herkesten koruyup kollayan babası, canını bile verecek cazgır annesi vardı.
“Çok mutluyum çok!” diye bağırdım neşeyle. Hayatımda böyle coşkulu, böyle mutlu olduğum bir an daha
