Zinar, üniversite sınavını kazanmış, ailesine müjdeli haberi vermişti. Babası çok sevinmese de Zinar’ın sevincini görünce sesini çıkarmamış ve onu tebrik etmişti. Zinar, yaz bitince İstanbul’a gidip üniversite kaydını yapacaktı.
“Seneye de Havin gelir, her şey çok güzel olacak,” diye mutluluktan havalara uçuyordu.
Ancak bu mutluluğu uzun sürmeyecekti. Kan davası bitsin diye beşik kertmesi yapılan Rojda’nın ailesi o akşam Zinarlara geldiler. Hiçbir şeyden haberi olmayan Zinar’ı, durumu fark etmemesi için babası dışarı gönderdi.
— Oğlum, sen bir lokantaya geç. Müşteriler varmış, ben de misafirlerle ilgileneyim.
— Baba, bunlar kim?
— Sen tanımazsın oğlum. Hadi, çık şimdi. Size iyi oturmalar.
Zinar gittikten sonra Rojda’nın babası konuşmaya başladı:
— Gelme sebebimizi az çok tahmin etmi
