Zinar, yaz tatiline gelmişti. Midyat’ı çok özlemişti; özellikle de Havin’i… Onu görmek için can atıyordu. Hemen Havin’i aradı:
— Havin, ben Midyat’tayım. Seni görmek için çok sabırsızlanıyorum.
— Yarın çarşıya geleceğim, görüşürüz.
Sabah olmuştu. Zinar sabırsızlıkla Havin’i bekliyordu. Havin karşıdan geliyordu. Zinar içinden:
Allah’ım, ne kadar da güzelleşmiş, inanamıyorum.
Havin geldi, tokalaştılar. Zinar, Havin’in elini hiç bırakmak istemiyordu. Ona sarılmak, koklamak istiyordu.
— Havin, gel bir yerde oturalım. Bir şeyler yemek ister misin?
— Ben tokum.
— O zaman gel, bir şeyler içelim.
Havin’le Zinar saatlerce konuştular. Zinar, arada Havin’in elini tutuyor, onu ne kadar çok sevdiğini haykırmak istiyor ama yapamıyordu.
— Zinar, ben kalksam olur mu? Çok geç oldu.
— Tamam.
Kal
