Zinar, o gün bitmeden Baran’ın sınıfının önünde bekliyordu. Baran dersten çıkınca Zinar Baran’a seslendi.
— Baran, buyur kardeşim. Zinar, sana öyle söyledim, kusura bakma. Zelal yine de çok olgun bir kız, sana öyle söylememe dayanamadı, büyüklük gösterdi. Sen kıza çok yüklendin.
— Ben mi? Bak kardeşim, ben bu kızdan haz etmiyorum, onda bana çok itici gelen bir şey var.
— Kardeşim, yanılıyorsun. Bence kız çok iyi. Benim sana söylediğim o lafı bile hazmedemedi, senin gönlünü almamı söyledi.
— Ben size söylüyorum, inşallah ileride haklı çıkmam.
— Zinar, yarın İstanbul’u gezdireceğim kızlara, sen de gelsene.
— Baran, yok kardeşim ben gelmem.
— Hadi, kırma beni.
— Kardeşim, bak sırf senin için geliyorum. Sabah onda kızların kapısının önüne gel, bizi bekleyecekler, sensiz olmaz.
— Tamam
