Zinar İstanbul’a gelince kendini bir an yalnız hissetmeye başladı. Aslında bir rahatlama da gelmişti; son günlerde çok acı çekmişti. Rojda’nın babasının vermiş olduğu telefon numarasını da yırtıp atmıştı. Biliyordu ki bazı insanlar yardımı, karşısındaki insanın iyiliği için değil, kendi çıkarları için yapıyordu. Rojda’nın babası da kendi kızına yatırım yapıyordu esasında. Bu iyiliği, gün gelecek Zinar’ın yüzüne vuracaktı. Zinar bunun farkında olduğundan, kimseye borçlu kalmak istemiyordu.
Kendi anne babası da öyleydi.
“Biz seni büyüttük, besledik, okuttuk; şimdi de sen bizim sözümüzden mi çıkıyorsun?” diye, yaptıkları iyilikleri yüzüne vuracaklardı. Bazı aileler, çocuklarının mutluluğuna değil, kendi çıkarlarına bakarlar. “Çocuğum bana baksın, biz de ona baktık; o da bize bakacak, mecbur
