Zinar’ın İstanbul’a gitmesine bir ay kalmıştı. Gitmesine ise sadece üç gün vardı. Zinar, Havin’i onların ev telefonundan aradı. Telefona tesadüfen Havin çıktı.
Zinar: Havin, merhaba. Ben Zinar, nasılsın?
Havin: İyiyim, sen nasılsın?
Zinar: Ben de iyiyim. Hiç aramadın.
Havin: Evet, yazın lokantadaydım, işler çok yoğundu.
Havin: Ne zaman gideceksin?
Zinar: Üç gün sonra.
Havin: O kadar yakın mı?
Zinar: Evet.
Zinar: Gitmeden seni görmek istiyorum. Gidince seni çok özleyeceğim.
Havin: Yarın babama yardıma gelecektim zaten. Okullar açıldığı için dükkâna yeni mallar gelecekmiş, ona yardım edecektim.
Zinar: Tamam o zaman, yarın görüşelim. Muhakkak seni çok özledim.
Zinar, telefonu kapatınca gözleri doldu.
“Allah’ım, benim kaderim neden böyle?” Zinar, nişan olayından Havin’e bahsetmeye
