FİRUZE GÖKMEN
Bir his vardı göğsümü sıkıştıran nefesimi kesecek kadar kuvvetli bir his..
Almak için çabaladığım o nefes keskin bir bıçak oluyordu. Aklımın içinde dönüp duran düşünceler karamsardı.
Ellerimi şakaklarıma bastırarak gözlerimi sımsıkı yumdum.
Bir ay.. Tam bir ay olmuştu bugün. Aklımı yitirecektim haber alamadıkça.
Boğazlı kazağımın yakasını çekiştirdim. Soğuk hava bile söndürmüyordu yüreğimdeki yangını.
Okuldan çıkar çıkmaz kendimi dışarı atıp temiz hava almaya çalışmıştım ama başarısız sonuçlanmıştı.
Ben, onu görmediğim sürece rahatça nefes alamayacaktım. Şiddetli rüzgarın yüzüme vurması da beni kendime getiremiyordu.
Bir yere tutunma ihtiyacı ile okulun kapısının demir korkuluklarına elimi attım. Sıkı sıkı tuttum.
Göğsümün üzerinde duran elimle başım yere eğik
